TAON-TAON, lumalaki ang pambansang badyet. Laging may kasamang mga salitang “pinalakas”, “pinahusay”, at “makasaysayan.” Sa papel, mukhang maayos ang direksyon.

Pero sa labas ng mga sesyon at talumpati, iba ang pakiramdam ng pang-araw-araw na buhay.

Mataas pa rin ang presyo ng bilihin. Mahirap pa ring pagkasyahin ang sahod sa pagkain, upa, pamasahe, at matrikula. Hindi ramdam ng maraming pamilya ang sinasabing pagbuti ng ekonomiya.

Sa halip, mas malinaw ang pagod – pagod sa mahal na presyo at paulit-ulit na pangakong giginhawa rin ang sitwasyon.

Ganito rin ang pakiramdam sa mga serbisyong pampubliko. Mahahaba pa rin ang pila. Kulang pa rin ang tauhan. Siksikan pa rin ang mga ospital at silid-aralan. Lumaki man ang badyet, hindi awtomatikong bumibilis ang serbisyo o gumagaan ang proseso. Para sa karaniwang mamamayan, parang pareho lang ang karanasan. Dito lumilitaw ang mas malalim na tanong. Hindi na lang kung sapat ba ang laki ng badyet, kundi kung gaano ito kalapit sa totoong pangangailangan ng tao. Walang saysay ang pagtaas ng pondo kung hindi nito naaabot ang mga sandaling pinakaramdam ang hirap — sa pamimili ng pagkain, sa pagpunta sa ospital, sa biyahe araw-araw, o sa pag-aaral ng mga anak.

Tuwing panahon ng badyet, laging may optimismo mula sa gobyerno. Ipinapakita ang mga numero at alokasyon. Pero iba ang sukatan ng taumbayan. Sinusukat ito sa resibo sa palengke, sa oras ng paghihintay, at sa kung gaano tatagal ang pera hanggang sa susunod na sweldo.

Ang badyet ay hindi nararamdaman sa bilyon o trilyon. Nararamdaman ito sa karaniwang araw. Hangga’t hindi malinaw ang presensya nito sa mga araw na iyon, mananatiling maganda ang mga numero — pero malayo pa rin ang ginhawa.